Wie is Patrick?

De tweede in rij om op de piëdestal te staan is Patrick Oorts. Het ouderdomsdeken van het feesttrio. De 45 jaren komen dichter en dichter bij. Op 7 oktober is het zover: dan blaast hij op een doodgewone werkdag al die kaarsen uit. In het bijzijn van zijn zesdeklassers en zijn lieve collega’s van De Sleutel. Dé beste lagere school van Broechem.

Patrick beschrijven is niet gemakkelijk. Maar moeilijk gaat ook. Als we aan mensen uit zijn omgeving vragen om Patrick in een paar woorden te typeren horen we: correcte mens (5x), een groot rechtvaardigheidsgevoel (15x), typische leraar (10x) , bevlogen (3x), ietwat sarcastisch (20x), kan heel lui zijn (1x), een goede papa (2x), een fijne collega (x 8), soms wat pessimistisch (1x), iemand waar je op kan rekenen (25x)… Je merkt het: van alles wat, maar de positieve zaken primeren. Maar omdat een beeld meer zegt dan 1.000 woorden, stellen we Patrick voor aan de hand van 7 foto’s. Deze fotoreportage is dus goed voor 7.000 woorden!

Patrick is geboren op 7 oktober 1965. In de kraamkliniek der kraamklinieken: die van Lier. Hier zie je het gezin waar hij in opgegroeid is. Straks zal je merken dat de appel niet ver van de boom valt…

Bijna zijn hele leven woont hij in Ranst. Hij maakt een uitstapje naar Lier: samenhokken met een vriend, en daarna met een vriendin. Met die laatste trouwt hij. En hij maakte de juist keuze! Inge is zijn rots in de branding. Zijn strohalm als het allemaal wat minder gaat. Hij wilde zelfs zo graag met Inge trouwen dat hij het gezamenlijke feest met Bianca (25-30) in oktober dat jaar afgelaste. “Want twee feesten op één maand dat gaat toch niet.” Bianca dacht daar anders over…

Samen krijgen ze 2.0 kinderen. Twee meisjes, Hannah en Mirthe, wat het oestrogeen ten Huize Oorts de pan doet uitswingen. Daarom probeert hij het testosteron in zichzelf wat op te peppen. Vroeger met voetbal, nu met badminton (sic), zware arbeid in ‘den hof’ of op ‘het erf’, maandelijks een drankfestijn met ‘maten’ en door zo nu en dan zijn aangezichtshaar te laten groeien.

Aan reizen doet hij liever niet mee. Alleen onder dwang. Van de vrouwen in huis. Neen, geef hem maar zijn huis, zijn tuin en zijn dorp. Niet dat hij niet aan anderen (en aan de minderbedeelden in de wereld) denkt. Integendeel. Patrick komt soms tijd tekort om zijn engagementen naar behoren en zonder stress in te lossen. Maar toch: oost west thuis best.

O ja, hebben we al verteld dat hij ook leeft voor kinderen, verkleden en opvoeden? Beetje gewaagde combinatie in deze post D- en huidige VG-tijden. Maar hij slaagt er toch al zo’n 25 jaar in om kinderen op een creatieve en ontwapenende manier klaar te stomen voor het middelbaar onderwijs. En ook na zijn jeugdbewegingsjaren blijft hij zich zo nu en dan in gekke pakken hullen ter eer en glorie van glunderende kindersnoeten!

Kortom, Patrick is een man die je beter wilt leren kennen. En neem het van ons aan: met een beetje alcohol in zijn lijf is hij ook een goede danser! Dus kom zijn talenten van dichterbij aan den lijve ondervinden. Op jawel, 23 oktober!

Wie is Bianca?

Bianca is de eerste om in de schijnwerpers te zijn. Maar deze dame praat niet graag over zichzelf. Dan maar harde onderzoekstechnieken gebruiken...

Op de dienst bevolking en via het www kwamen we het volgende te weten: Bianca De Wolf - geboortedatum: 23/10/1970 (zicht op 40 dus) - liefdeskind van Simonne en Pierre - oudste van 4 kinderen - woonachtig: 25 jaar in Ranst, daarna in Antwerpen - nageslacht: Marte & Gilles (7,5 jaar) en Louis (bijna 4 jaar) - deelt al meer dan 13 jaar tafel en bed met Paul Defieuw - werkt bijna haar hele professionele leven in het (jeugd)welzijnswerk - is gestrand bij Metropool - communicatie is haar core business.

Maar wie zit er nu achter die secce gegevens? Na lang aandringen vonden we een aantal mensen bereid om een tipje van haar in sluiers verborgen persoonlijkheid op te lichten. Het viel ons wel op dat iedereen die we spraken anoniem wenste te blijven...

Een kleuterjuf op rust bijt de spits af: "Bianca leek wel Sneeuwwitje in ’t klein: haren zwart als kolen, een mond rood als kersen en een huid wit als sneeuw. Maar schijn bedriegt: ze was de schrik van de kleuterschool. Ze beschermde haar zusje (Viki, nvdr.) alsof haar leven er vanaf hing: kreeg Viki ruzie van haar juf, dan stormde Bianca haar klas uit om de juf de les te lezen. Ooit heeft ze de directeur - notabene een reserveofficier in het Belgische leger - eens zo hard in de pols gebeten dat de man voor 10 hechtingen naar het ziekenhuis moest. Vlijmscherpe tandjes en dito tong had het kind. Daar komt niets goeds van, dachten we toen." De directeur waarvan sprake was niet bereikbaar voor commentaar...

Een klasgenoot uit haar middelbare schooltijd - die Bianca volbracht op het KAA I - herinnert zich Bianca nog goed: "In den beginne was ze een grijze muis, een stil wat schuw meisje, eerder een slachtoffer dan een pester. Dat veranderde toen ze in de redactie zetelde van de schoolkrant. Deze positie gebruikte ze om iedereen die haar ooit een grijze muis noemde of haar in de wc's had opgesloten op zijn nummer te zetten. Haar pen leek wel in vitriool gedrenkt. De pdw van het Atheneum."

En hoe zat het met de liefde? Een ex getuigt: "Nog elke dag ruk ik de weinige haren die me nog resten uit het hoofd omdat ik haar heb laten gaan. Zij was de beste vrouw die een man zich kan wensen: steeds goedgezind en welgemutst, een echte keukenprinses, altijd eens met wat ik zei, strijken en poetsen deed ze met veel liefde. En last but not least: ze warmde mijn plaats in het bed tegen dat ik 's nachts thuiskwam. En dit zonder gezeur à la 'waar zat je?’ "

En in haar professionele leven, vlot het daar wat? Niemand van haar huidige (300!) collega's wilde iets kwijt over Bianca. Hopen ze alsnog uitgenodigd te worden op haar feest? Maar uiteindelijk vonden we één van haar vroegere collega's bereid om op de volgende vraag te antwoorden: beschrijf Bianca in maximum 25 woorden. Zijn antwoord was: “Een nietsontziende carrièrevrouw die het onderste uit de kan haalt bij onderhandelingen en een mes in je rug plant op het moment dat je het minst verwacht." Twee woorden teveel!

Ook spraken we met haar therapeut. De vrouw knikt heftig als we haar naar Bianca vragen: "Ze vroeg me, zoals zovelen tegenwoordig, of ik haar kon helpen Het Geluk te vinden. Maar onze maandelijkse gesprekken draaiden algauw anders uit dan ik gewend was: zij stelde mij de vragen en bracht me van de wijs. Op het einde van de rit was ik het die haar 40 euro per uur betaalde.

Als laatste roemt een vriendin haar sportieve inborst: "Bianca is een uiterst sportieve vrouw. Een atlete in hart en ziel: ze loopt steeds voorop bij stevige wandeltochten, beklimt gezwind de hoogste berg met 20 kilo op haar rug en zwemt met gemak 50 lengtes in 30 minuten. En als je zelf even niet meer kunt, is zij de eerste om je aan te moedigen en je met haar 'kom op, je kunt het', vooruit te stuwen. Maar o wee als je haar voorbijsteekt! Weet dat Bianca niet van verliezen houdt."

Hoogst verwarrend al die verschillende, vaak tegenstrijdige, verhalen. Het lijkt wel of er meerdere vrouwen huizen in dat welgevormde lichaam. Is dat het geheim van Bianca en haar versluierde persoonlijkheid: een geval van multiple persoonlijkheidsstoornis? Als we haar met onze bevindingen confronteren, is haar reactie navenant: "Je moet niet alles geloven wat men vertelt. Hoge bomen vangen nu eenmaal veel wind. Leer me persoonlijk kennen. En maak dan je eigen verhaal. Je hebt de kans op 23 oktober. Grijp ze!"

Wie zijn de jarigen?

1 Feest, 3 jarigen, 300 genodigden. 200 Ervan zijn vrienden en kenissen van Bianca. De overige 100 hebben Patrick en Bart met moeite bij elkaar gesprokkeld. "De kwaliteit telt, niet de kwantiteit", dixit één van hen. Nu bij die 200 van Bianca, zitten er ook een aantal die ze gemeenschappelijk heeft met Patrick, en onder die 50 van Bart zitten er ook een paar die Bianca kennen. Bart echter kent niemand van de genodigden van Patrick en vice versa. Allé dat denken we toch.

Dus een kennismaking met de drie jarigen dringt zich op. Immers aan bekenden ben je altijd geneigd meer te geven. Toch? De volgende dagen krijg je hier meer inzicht in de persoonlijkheid, het leven en de lusten van het triumviraat. Hier alvast onze benen om erin te komen.

Een prima groepje

De eerste vergadering van het voltallige feestcomité - Patrick, Bart en Bianca - op een zomerse avond op een stadsterras. Na een paar pinten is de toon gezet: het wordt het beste, leukste en gedenkwaardigste verjaardagsfeest in jaren!

Nu, het dient wel gezegd dat niemand van ons de laatste jaren nog veel verjaardagsfuiven frequenteerde. Deels omdat onze vrienden ook ouder worden en dus geen energie meer hebben om zich daar ook nog eens mee bezig te houden. Want naast een drukke baan; die carrière moet nu echt wel op het toppunt geraken. En een nog drukker gezin; waarom moeten we zo nodig boven het Vlaamse gemiddelde van 1,7 kinderen geraken. Hebben de meesten ook nog een verbouwing waar maar geen eind aan lijkt te komen; voor een nieuwbouw hebben we geen geld, maar een oud huis renoveren heeft toch zoveel meer charme…Oververmoeidheid, daar hebben we nog begrip voor. Maar erger zijn diegenen die zich te oud voelen om een fuif te geven. En daar zijn we het niet mee eens. Immers, je bent nooit te oud om te feesten! Dit als intermezzo…

Onze plannen waren groots. Iedereen was het erover eens dat er een live band moest zijn. Welke, dat was wel voer voor discussie.

Iemand opperde om het hele feest in het teken van 40-45 (de oorlog weetjewel) te plaatsen. Een Andrew Sisters-achtig groepje was hier wel op zijn plaats. En zie er diende zich eentje aan in het café dat we frequenteerden. Maar na enig gegoogle bleek het toch wat te duur voor onze portemonnee. Dus werd het idee voor een oorlogsfeest maar verlaten. Samen met de geweldige ondertitel (‘Dansen macht frei’), het ludieke bonnetjessysteem (rode en roze driehoekjes, ter ere van de communisten en homo’s in onze vriendenkringen) en de aangepaste kledij (I say no more). Misschien maar goed ook, want uiteindelijk valt er (naast het magnifieke Allo Allo) niet veel te lachten met 'den oorlog'. Wat we wel behielden was de setting: ’t Fortje…

Een andere fezelde iets over een Antwerpse Ska & Reggae groep die aan hun reünie bezig is. Je kent dat wel: 6 mannen die 15 jaar na hun grootste successen op de Antwerpse jeugdhuispodia de sfeer van seks, drugs en gillende meiden nog eens willen opsnuiven. Dat deze reünie net komt op een moment dat ook zij stilaan de midlife naderen én overschrijden zal wel toeval zijn. Alles klopte: hun gage en ons budget bleek hetzelfde en hun agenda was vrij (er stond volgens mij nog niet veel in de touragenda). Maar dan vroeg een wijsneus: “Spelen ze eigen nummers of covers?” “Euh… eigen nummers van 15 jaar terug”, dacht de andere. “Mmm… en zijn die goed?” “Euh… ik meen me te herinneren van wel.” En zo ging het maar door. Uiteindelijk werd ook deze groep geschrapt van onze lijst. Met een lichtjes teleurgestelde schoonbroer als gevolg.

Ondertussen begon onze discussie ook toehoorders te trekken. En iemand bood zich spontaan met een groepje aan. Met als obscure naam: ‘The new rising sun’. We knikten dat we ze eens zouden googlen en daarna contacteren. We draaiden onze ruggen en gingen al fluisterend verder.

Maar uiteindelijk werden we eens over een PRIMA groepje, bestaande uit een flamboyante zanger, een blonde bassist, een (ooit) beroemde drummer en een ons onbekende gitarist. Maar spelen kunnen ze! Wat mag je verwachten: een uurtje vettige country, rockabilly en bluegrass. Covers en eigen nummers. Prima om de beentjes in te dansen voor de avond die volgt. Enne, laat na het optreden jullie waardering maar blijken in de hoeveelheid aangeboden pinten aan de groepsleden. Zij zullen het ook waarderen!

Kom je naar ons feest?

Heb je al ontdekt dat er in de linkerkolom van deze blog - onder het dansende koppel en de aankondiging - een aanwezigheidspoll staat? Hier kan je aanduiden of je wel / niet / misschien naar ons feest komt. Zo krijgen we een zicht op onze populariteit. En weten we hoeveel drank en hapjes we moeten inslaan. Vul zeker in!

Cadeaus verboden

Daar doen wij niet aan mee. Geef toe. Het is gewoon een bron van stress en ergernis. Wat koop je nu voor iemand die 40 of 45 wordt?

Oké, drinken doen we alle drie graag. Eten ook. Maar geef toe echt origineel is het niet om met een fles wijn, cava of - voor de veelverdieners - echte champagne de feesttent binnen te komen. Waarschijnlijk ben je die avond de 20ste. En gegarandeerd weten we op het einde van de avond niet meer welke fles bij welke jarige past. En begin in de vroege uurtjes maar te discussieren over wiens vrienden de beste wijn kopen. Die van mij natuurlijk!

Of nog een andere topper onder de verjaardagscadeaus: een mand vol lekkers van de wereldwinkel. Toegegeven, ik ben er ook al een paar keer op betrapt. Maar geloof me, mijn kast staat vol met dat spul. En ik verdenk zowel Patrick (weet ik zeker) als Bart ervan in deze fairtrade winkel inkopen te doen.

Dan maar een streepje muziek, het zoveelste boek, de vermaledijde Bongobon (die toch niet voor de vervaldatum geconsumeerd geraakt)… Allemaal heel lief, vriendelijk en vrijgevig. Maar echt het hoeft niet.

We geven geen feestje voor de cadeautjes. Maar wel om onze vrienden - sommigen na een lange tijd - terug te zien, bij te praten, samen te drinken en te eten en veel te dansen! En wil je echt niet met lege handen aankomen? Help ons dan het feestje betaalbaar te houden. Steek je (vrije!) bijdrage in het feestvarken op de toog. En winst hoeven we niet te maken. Deze gaat naar een goed doel. ’t Schijnt dat ze in Pakistan wel wat extra kunnen gebruiken…

't Fortje

Ons verjaardagsfeest is in feestzaal 't Fortje. Je vindt het aan wat jarenlang de grootste sporthal van het Antwerpse geweest is.

Sporthal Arena heeft reeds een lange geschiedenis en de fundamenten van het gebouw werden reeds rond 1852 gelegd. Het gebouw deed aanvankelijk dienst als fort om Antwerpen te beschermen tegen een mogelijke invasie van Louis-Napoleon die in 1851 een staatsgreep pleegt in Frankrijk. De fundamenten van de sporthal werden in de volksmond het fortje genoemd -de oorsprong van de naam is dus niet ver te zoeken. Er werden in totaal 8 forten gebouwd waarvan er momenteel nog maar enkele overblijven.
Sinds 1955 werd het oorspronkelijk fort overtrokken met een dak en sedert dan heeft het ook steeds een rol als sporthal/evenementenhal gespeeld. Verschillende artiesten hebben de revue gepasseerd in het verleden, en de laatste decennia stond de arenahal zo goed als volledig in het teken van de sport met als voornaamste activiteit basketbal en korfbal.

En nu gaan wij er feesten! Kik hier hier voor een wegbeschrijving.

40/45

De tijd staat niet stil. En dus word je elk jaar ouder. Zo gaat dat. Maar inplaats van te treuren en zielig te doen geven we een feest.

Wie? Waar? Wanneer?

De antwoorden vind je de komende dagen en weken terug op deze blog. Een poging om het ouder worden alsnog tegen te gaan. En de spanning op te voeren.

Bianca - Bart - Patrick

Vroege vogels

Er zijn altijd mensen die eerst zijn. Die eerst opstaan. Die als eerste een gsm of andere gadget hebben. Of als eerste op de dansvloer staan. Of als eerste zat zijn op een feest. Of als eerste een blog lezen. Nog voor er iets serieus op staat. Voor die laatsten is dit bericht bedoeld. Wacht nog even af. Kom binnen een paar dagen nog eens piepen en er staat gegarandeerd iets serieus op. Tot dan!