De eerste vergadering van het voltallige feestcomité - Patrick, Bart en Bianca - op een zomerse avond op een stadsterras. Na een paar pinten is de toon gezet: het wordt het beste, leukste en gedenkwaardigste verjaardagsfeest in jaren!Nu, het dient wel gezegd dat niemand van ons de laatste jaren nog veel verjaardagsfuiven frequenteerde. Deels omdat onze vrienden ook ouder worden en dus geen energie meer hebben om zich daar ook nog eens mee bezig te houden. Want naast een drukke baan; die carrière moet nu echt wel op het toppunt geraken. En een nog drukker gezin; waarom moeten we zo nodig boven het Vlaamse gemiddelde van 1,7 kinderen geraken. Hebben de meesten ook nog een verbouwing waar maar geen eind aan lijkt te komen; voor een nieuwbouw hebben we geen geld, maar een oud huis renoveren heeft toch zoveel meer charme…Oververmoeidheid, daar hebben we nog begrip voor. Maar erger zijn diegenen die zich te oud voelen om een fuif te geven. En daar zijn we het niet mee eens. Immers, je bent nooit te oud om te feesten! Dit als intermezzo…
Onze plannen waren groots. Iedereen was het erover eens dat er een live band moest zijn. Welke, dat was wel voer voor discussie.
Iemand opperde om het hele feest in het teken van 40-45 (de oorlog weetjewel) te plaatsen. Een Andrew Sisters-achtig groepje was hier wel op zijn plaats. En zie er diende zich eentje aan in het café dat we frequenteerden. Maar na enig gegoogle bleek het toch wat te duur voor onze portemonnee. Dus werd het idee voor een oorlogsfeest maar verlaten. Samen met de geweldige ondertitel (‘Dansen macht frei’), het ludieke bonnetjessysteem (rode en roze driehoekjes, ter ere van de communisten en homo’s in onze vriendenkringen) en de aangepaste kledij (I say no more). Misschien maar goed ook, want uiteindelijk valt er (naast het magnifieke Allo Allo) niet veel te lachten met 'den oorlog'. Wat we wel behielden was de setting: ’t Fortje…
Een andere fezelde iets over een Antwerpse Ska & Reggae groep die aan hun reünie bezig is. Je kent dat wel: 6 mannen die 15 jaar na hun grootste successen op de Antwerpse jeugdhuispodia de sfeer van seks, drugs en gillende meiden nog eens willen opsnuiven. Dat deze reünie net komt op een moment dat ook zij stilaan de midlife naderen én overschrijden zal wel toeval zijn. Alles klopte: hun gage en ons budget bleek hetzelfde en hun agenda was vrij (er stond volgens mij nog niet veel in de touragenda). Maar dan vroeg een wijsneus: “Spelen ze eigen nummers of covers?” “Euh… eigen nummers van 15 jaar terug”, dacht de andere. “Mmm… en zijn die goed?” “Euh… ik meen me te herinneren van wel.” En zo ging het maar door. Uiteindelijk werd ook deze groep geschrapt van onze lijst. Met een lichtjes teleurgestelde schoonbroer als gevolg.
Ondertussen begon onze discussie ook toehoorders te trekken. En iemand bood zich spontaan met een groepje aan. Met als obscure naam: ‘The new rising sun’. We knikten dat we ze eens zouden googlen en daarna contacteren. We draaiden onze ruggen en gingen al fluisterend verder.
Maar uiteindelijk werden we eens over een PRIMA groepje, bestaande uit een flamboyante zanger, een blonde bassist, een (ooit) beroemde drummer en een ons onbekende gitarist. Maar spelen kunnen ze! Wat mag je verwachten: een uurtje vettige country, rockabilly en bluegrass. Covers en eigen nummers. Prima om de beentjes in te dansen voor de avond die volgt. Enne, laat na het optreden jullie waardering maar blijken in de hoeveelheid aangeboden pinten aan de groepsleden. Zij zullen het ook waarderen!
